Apneu en Apneu syndroom

Centrale slaapapneu

Bij centrale apneu stuurt het ademhalingscentrum geen signalen meer naar de ademhalingsspieren, waardoor de ademhaling stilvalt en er dus geen adembewegingen meer zijn. In slechts ca. 5% van de gevallen van slaapapneu gaat het om centrale slaapapneu. Verschillende onderliggende ziektes kunnen aan de basis liggen van het uitblijven van ademsignalen, zoals aandoeningen van de hersenstam, hart- of nierinsufficiëntie. Voor personen met een hoofdzakelijk centrale vorm van slaapapneu ten gevolge van een eerdere ziekte, is de Velumount©-methode niet geschikt.
Het is echter mogelijk dat enkele patiënten met obstructieve slaapapneu naar aanleiding van een CPAP-therapie plotseling verhoogde centrale apneu ontwikkelen. Men spreekt dan van “complexe slaapapneu”. Over de frequentie van dit probleem zijn op dit moment amper gegevens beschikbaar. Experts gaan er echter – op basis van empirische gegevens – van uit dat ca. 5-10% van de patiënten die behandeld worden met CPAP-therapie hiermee te maken kunnen krijgen. Voor deze groep kan een medisch begeleide proeftherapie met de Velumount-methode zinvol zijn.

Obstructieve slaapapneu

Obstructieve slaapapneu wordt veroorzaakt door het herhaaldelijk afsluiten van de bovenste luchtwegen en is de meest voorkomende vorm van slaapgebonden ademhalingsstoornissen. Het weefsel dat met ouder worden verslapt, zakt daarbij omlaag en sluit tijdens de slaap de luchtwegen gedurende een korte periode af. Korte adempauzes van minder dan 10 seconden en minder vaak dan 5 maal per uur komen bij veel mensen voor en worden niet als ziekte beschouwd. Wanneer de bedpartner dus een onregelmatig gesnurk met korte adempauzes vaststelt, is dat nog geen definitief bewijs van slaapapneu. In ieder geval is het raadzaam dit door een arts te laten bevestigen.   
Er is geen afgebakende grens tussen gewoon snurken en een slaapapneusyndroom; enkel een polygrafisch of polysomnografisch onderzoek kunnen hier uitsluitsel geven. Net voor die personen van wie familieleden of partners adempauzes tijdens de slaap opmerken, maar die na een ambulant medisch slaaponderzoek (PG) of na een opname in de slaapkliniek (PSG) nog niet in aanmerking komen voor een CPAP-therapie, is de Velumount©-methode de ideale, meest voordelige optie om een verdere ontwikkeling van een slaapapneusyndroom te voorkomen.

 
Volgende factoren bevorderen het ontstaan van een OSAS:

  • adipositas
  • belemmering van de neusademhaling door een scheef neustussenschot, hyperplasie van de neusschelp of neuspoliepen.
  • vergrote neusamandelen
  • vergrote keelamandelen
  • vergrote tongbasis
  • verslapping van de keelspieren veroorzaakt door aanleg
  • alcoholverbruik
  • kalmerende middelen, slaapmiddelen
  • aangeboren misvormingen en afwijkingen van de onderkaak (vergroting van de weke delen zoals bij acromegalie of het syndroom van Down)

 
De door een OSAS verstoorde nachtrust kan overdag tot extreme slaperigheid of vermoeidheid leiden en zo ernstige problemen in het privé- of beroepsleven veroorzaken. Patiënten met een ernstige vorm van slaapapneu hebben ook een verhoogd risico op ongevallen of verwondingen, omdat ze tijdens het werken of autorijden in slaap kunnen vallen. In Duitsland lopen slaapapneu-patiënten tot 5 keer meer risico op een auto-ongeval dan andere deelnemers aan het verkeer en in Oostenrijk zouden ze verantwoordelijk zijn voor 24% van alle dodelijke verkeersongevallen. Afhankelijk van de geldende rechtspraak, kan een ongeval dat door slaperigheid werd veroorzaakt, als grove nalatigheid beschouwd worden.

Mannelijke patiënten met een onbehandeld OSAS lopen meer risico op cardiale aandoeningen zoals een verhoogde bloeddruk, hartinfarct en herseninfarct, terwijl bij vrouwelijke patiënten vaker depressies optreden. Aandoeningen zoals refluxproblemen, aandoeningen van het binnenoor zoals tinnitus en plotselinge gehoorvermindering alsook migraineaanvallen komen bij beide groepen even vaak voor.
Slaapapneu kan verder tot concentratiestoornissen, vergeetachtigheid, verstrooidheid, angstgevoelens en depressies leiden. Deze klachten kunnen plotseling en onverwachts optreden of zich gedurende een aantal jaar sluipend ontwikkelen. Daardoor worden deze symptomen aanvankelijk vaak genegeerd, of worden ze niet ernstig genomen.
 

  • Gewoon snurken zijn trillingen van het zacht gehemelte veroorzaken luide geluiden zonder adempauzes
  • Obstructieve slaapapneu betekend snurken met adempauzes van langer dan 10 seconden, minder dan 5 per uur, geen vermoeidheid overdag (AHI tot 5)
  • Mild slaapapneu-syndroom betekend snurken met adempauzes (AHI 5-15) en vermoeidheid overdag
  • Matig slaapapneu-syndroom betekend snurken met adempauzes (AHI 15-30) en vermoeidheid overdag
  • Ernstig slaapapneu-syndroom betekend snurken met adempauzes (AHI meer dan 30) en vermoeidheid overdag
  • Upper airway resistance syndroom is een significante zuurstofdalingen ’s nachts zonder snurkgeluiden
  • Centrale slaapapneu betekend adempauzes door stilvallen van de ademspieren ten gevolge van een afwijking van de centrale besturingsmechanismen (Velumount©-therapie niet geschikt)

Therapie

Naargelang de ernst van de aandoening, dus of het nu om zuiver mechanisch snurken gaat of om een ernstige vorm van obstructief slaapapneusyndroom, is het cruciaal steeds de beste en meest passende therapie voor de betrokkene te vinden. Het is uiteraard niet de bedoeling hier een therapie te bepalen voor de lezer, bovendien kan hier slechts een fractie van de mogelijke behandelingen weergegeven worden.
 
Er zijn enkele eenvoudige maatregelen tegen het snurken. Zo vermijdt u best om ’s avonds overmatig alcohol te verbruiken; vooral na het drinken van bier wordt merkelijk meer gesnurkt. Zorg voor een regelmatig slaapritme. Verhoog uw lichamelijke conditie; goed getrainde spieren bevorderen een gezonde slaap, echter na een intensieve training kan het snurken toenemen.
Obstructief slaapapneusyndroom is een ernstige aandoening, die niet enkel het risico op een verhoogde bloeddruk, hartinfarct en herseninfarct enorm doet toenemen, maar ook het leven van anderen in gevaar kan brengen, zoals wanneer patiënten actief aan het verkeer deelnemen. De behandeling van het obstructief slaapapneusyndroom omvat vele aspecten, en behoort dus tot het vakgebied van een specialist. De standaardbehandeling is de positieve drukbeademing tijdens de nacht door middel van een zogenaamd CPAP-apparaat. Het aanpassen van het beademingsmasker, het instellen van de juiste luchtdruk enz. vergt geduld en vraagt vaak meerdere consultaties.
Bij sommige patiënten zorgt de CPAP-beademing voor bijwerkingen, die ook door een zorgvuldige aanpassing amper verholpen kunnen worden. De specialist kan deze patiënten verschillende opties voorstellen. Een daarvan is de aanpassing van een Velumount-beugel en het toepassen van de Velumount-methode, die bij 55% van de patiënten de apneu/hypopneu-index met 50% doet dalen. Bij patiënten met het apneu-hypopneu-syndroom moet het resultaat van de Velumount-methode steeds getoetst worden door middel van een vakkundige meting van de slaapkwaliteit en moet de behandeling medisch begeleid worden. Met de Velumount-beugel wordt de keelholte mechanisch opengehouden waardoor er geen obstructie kan optreden. Het succes van de Velumount-methode bij OSAS moet steeds via een polygrafie gemeten worden.
De Velumount©-methode is zodoende een draaglijke, milde en niet-operatieve behandeling die enkel dan aangewend wordt wanneer u het nodig heeft: tijdens uw slaap.